၃၂ ဒိုင္ယာရီ

အသက္လည္း ၃၂ ၿပည့္ေတာ့မယ္။ ၿမန္မာၿပည္အနွံ့မေရာက္ဘူးေသးဘူး။ သားနည္းနည္းၾကီးရင္ေတာ့ ခရီးထြက္ဦးမယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာအေဖာ္ရတာေပါ့ ။ အေကာင္းၾကီးမဟုတ္ေပမယ့္ ကားလည္း အသင့္အတင့္ေလး၀ယ္လိုက္တာလည္း အဲဒီအေၾကာင္းေတြပါတယ္။

ဒီအသက္မွာ ေသခ်ာတာေတာ့ ေဘာလံုးသမားမၿဖစ္နိင္ေတာ့ဘူး ။ ေမာ္ဒယ္ဘိြဳင္းမၿဖစ္နိင္ေလာက္ေတာ့ဘူး ၊ တိုက္ေလယာဥ္ပိုင့္ေလာ့လည္းခက္သြားၿပီ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ တၿဖည္းၿဖည္းနည္းလာၿပီ။

အသက္ ၃၂ မွာ ၂ ရည္မွန္းခ်က္ေတာ့ ေအာင္ၿမင္ၿပီလို ့ေၿပာလို ့ရတယ္

လုပ္ငန္းနစ္မ်ိဳး
ကားနစ္စီး (တစီးကေတာ့ ေနာက္လမွ ၿပန္၀ယ္မယ္ အခုတပည့္ကို ေပးလိုက္ၿပီ )
မိန္းမကို ကေလးလို ့တြက္ရင္ ကေလးနစ္ေယာက္ colonthree emoticon
တိုက္ခန္းနစ္ခန္း (ကိုယ္၀ယ္တာေတာ့မဟုတ္ပါ)

အသက္ ၃၃ မွာလည္း အနည္းဆံုး ၃ရည္မွန္းခ်က္ထားထားတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ သိပ္မရွိေတာ့သလိုခံစားရပါတယ္။EMBA ေက်ာင္းတက္ၿဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားလုပ္မယ္။ ၃၅ဆို သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး စာမက်က္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ အပင္ပန္းခံလိုက္ဦးမယ္ ၄၀ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အေၿခက်ဖို ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

၄၀မွာ အေမြရတာမဟုတ္ပဲ 

- ကားေလးစီး
- တိုက္ခန္းေလးခန္ း (သို ့) နစ္ခန္း + တိုက္
- ကေလးသံုးေယာက္ (မိန္းမယူၿပီး မိုက္ၿပီးေတာ့မွေတာ့ အဆံုးထိ ဆက္မိုက္တာေပါ့)
- လုပ္ငန္းအနည္းဆံုးေလးခုေလာက္ကို ဦးေဆာင္နိင္မယ္လို ့ ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္။ ရရင္ရ မရရင္ခ်ပဲေအ။ အိပ္မက္ဆိုတာၾကီးၾကီးပဲ မက္ရမယ္ေလ ပိုက္ဆံေပးရတာမွမဟုတ္တာ။ 

တရားစခန္းမ၀င္နိင္ရင္ေတာင္ ပရဟိတကို ဒီထက္ပိုၿပီး ပံပိုးနိင္မယ္လို ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ၆၀- ၇၀ ေက်ာ္ရင္ေတာ့ ေသေတာ့မယ္ ပ်င္းၿပီ သို ့မဟုတ္ ကဲမယ္ေလ ငိငိ။

ကုမၸဏီႀကီးလား ကုမၸဏီေသးလား

ကုမၸဏီႀကီးဆိုရင္လစာေကာင္းတယ္ ။ ပံုမွန္ေလးတိုးတယ္ ။ လူမူဖူလံုမူရွိတယ္ ။ ဖယ္ရီရွိမယ္ဆိုတဲ့ အားသာခ်က္ေတြရွိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ေတာ့ အသက္ ၂၂ နစ္ေအာက္ဆို ကုမၸဏီႀကီးေတြမွာမလုပ္သင့္ဘူး။သူတို႔ကလည္း experience ရွိမွစဥ္းစားမယ္ေလ။ ပိုက္ဆံေပါတယ္။

၂၂နစ္ ေက်ာ္ရင္ ဘာလုပ္ရမလဲကိုယ့္ဘာသာေမး အိမ္ကိုေထာက္ပံရမယ္ဆို အႀကီးမွာလုပ္ခ်င္လုပ္ မဟုတ္ရင္ ၂၅ ထိအေသးမွာလုပ္။

၂၅ေက်ာ္ရင္စြန္႔ဦးလုပ္ခ်င္ရင္ စနိင္ပါၿပီ။ နနစ္ေလာက္လုပ္ၾကည့္ မျဖစ္နိင္ရင္ ဆက္ႀကိဳးစား သို႔ ကုမၸဏီႀကီးမွာလစာေကာင္းေအာင္လုပ္ေတာ့။

ေက်ာင္းၿပီးကာစမွာ အိမ္ကိုေထာက္ပံစရာမလိုရင္ ပိုက္ဆံမၾကည့္ေစခ်င္ပါ။ လုပ္ငန္းႀကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အထည္ခ်ဳပ္လိုသြားပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ရတာေတာ့ ေသခ်ာ စနစ္တက်ရမယ္ က်န္တာလုပ္ရဖို႔နည္းတယ္။

ေက်ာင္းၿပီးကာစမွာ ဆရာေကာင္းရွာပါ။ ဘာပဲသင္မယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာမကန္႔သတ္ထားပါနဲ႔ ဂ်က္မားလည္းေျပာၿပီးသား။ တပည့္တခ်ိဳ႕က လစာေကာင္းရင္ သြားၾကတယ္ ။ သူမ်ားရရင္ရခ်င္တာကိုး။ စိတ္မခိုင္ၾကဘူး။

Web , window , digital marketing , communication အကုန္လိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က Java မွ Java . Mobile မွ mobile.

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့ နိင္ငံျခားကုမၸဏီမွာ အနည္းဆံုး ၃၅၀၀ရတယ္ ။ အေပၚကဟာ အကုန္ရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ မိုက္လို႔သာလုပ္ေနတာပါ။ အခုေတာ့ ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုေတာ့ပါ။ 

အစကတည္းက ကုမၸဏီျကီးဆိုရင္ တခုပဲလုပ္ရတဲ့အတြက္ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ကို မရင္းရင္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ အဆင့္ဆင့္ကမ်ားတာကိုး။

အိမ္ကိုမျဖစ္မေနေထာက္ပံရရင္ အႀကီးကိုေရြး။ ကိုယ့္မွာ အိမ္မက္ႀကီးႀကီးရွိရင္ ဆရာေကာင္းရွိမယ့္ အေသးကိုေရႊး။ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႕လို႔ သင္လို႔ရမယ္။

ကိုယ့္ဘာသာျပန္ေမး ဘာျဖစ္ခ်င္လဲလို႔။

**** အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဂ်ပန္ကုမၸဏီေတြပဲ developer ျဖစ္ခ်င္တဲ့ သူေတြရဲ႕ အိမ္မက္ကို စာစီစာ႐ိုက္ဘဝေျပာင္းေပးလိုက္တယ္ေလ 😂💉💉💉💉🚑***

**** ဂ်ပန္ေလာက္အမ်ိဳးခ်စ္တာ ဂ်ပန္ပဲရွိတယ္။ ၉၀% ဘယ္ေတာ့မွာ ဂ်ပန္ကုမၸဏီမွာ ေခါင္းေဆာင္မၿဖစ္ဘူး အမ်ားဆံုး ၿမန္မာ၀န္ထမ္းကို ၿပန္ထိန္းခိုင္းတဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းေတာ့ ၿဖစ္ေလာက္တယ္။ lol အေနာက္တိုင္းကုမၸဏီကမွ ဌာေနကိုယ္စားလွယ္ကလဲြရင္ အၾကီးဆံုးၿဖစ္ဖို ့အခြင့္အေရးရွိေသးတယ္။ ****

အိုင္ဒီယာကို အေၿခၿပဳတဲ့ လုပ္ငန္း

စာဖတ္ပါဆိုေတာ့ မဟုတ္တာေတြဖတ္တယ္။
ဆရာေကာင္းတင္ပါဆိုေတာ့ လင္းသိုက္ညြန္ ့ဆီသြားတယ္။ WTF!
ေက်ာင္းၿပီးကာစ ဘာမွမတတ္ခင္ လစာက အစိုးရညြန္ခ်ဳပ္ေလာက္လိုခ်င္တယ္။
.
.
.
.
.
.
.
.

ၿပႆနာက ေလ့လာမူအားနည္းတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဆီမွာလည္းရွိတယ္။ ၾကိဳးစားတယ္ ေတာ္တယ္ သို ့ေပမယ့္ ေလ့လာမူအရမ္းနည္းတယ္။

ဥပမာ - အိုင္ဒီယာကို အေၿခၿပဳတဲ့ လုပ္ငန္းဆိုပါစို ့ အၿမင္ကအေရးၾကီးတယ္။

ေကာင္းမြန္တဲ့ အိုင္ဒီယာထြက္ခ်င္တယ္ ဒီဇိုင္းသမားေကာင္းေကာင္းၿဖစ္ခ်င္ရင္ ပတ္၀န္က်င္ေလ့လာရတယ္ စာဖတ္ရတယ္။

ၾကိဳးစားတယ္ သို ့ေပမယ့္ ကိုယ္သိတာ 1-10 ဆိုရင္ အဲဒီလိုပဲစဥ္းစာမွာပဲ 11 ေက်ာ္တာေတြကို မသိနိင္ေတာ့ဘူး။ 20 ေလာက္ထည့္ရမည့္အလုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္မွာတုန္း ။

အိုင္တီလုပ္ငန္းဟာ hardware မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ညာဏကိုအေၿခၿပဳတဲ့လုပ္ငန္း
လြယ္လြယ္ေလ: ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ သိန္း၁၀၀ ေပးၿပီးအလုပ္အပ္မလားဆိုတာ စဥ္းစားေလ ။ 

ခင္ဗ်ားမွာအနည္းဆံုး သိန္း ၅၀ လုပ္ဖူးတဲ့အေတြ ့အၾကံဳၿပဖို ့လိုတယ္။ နာမည္ပ်က္မရွိတဲ့ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုး delivery လုပ္ခဲ့တဲ့အေတြ ့အၾကံဳလိုတယ္။ ခင္ဗ်ားကို ခင္ဗ်ားသိပ္ေတာ္တယ္ေၿပာ လုပ္မၿပဘူးရင္ ဘယ္သူမွမယံုဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ရုံးကိုအၿမဲေၿပာတယ္ Client နဲ ့တည့္ေအာင္ေပါင္းပါ။ သူဘာၿဖစ္ခ်င္လည္းေမးပါ။ Personal Feeling နဲ ့ trust က အရင္ေနာက္မွ result ၿဖစ္တာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ အၾကားအၿမင္ရပုဂိၢဳလ္လို ့ သတ္မွတ္ေနၾကတယ္။ 

IT product တခုဟာ hardware မဟုတ္ရင္ ကိုင္တြယ္လို ့မရဘူး ။ ဘယ္လိုၿပမလဲ ဘယ္သူကယံုမွာလဲ ။ ပထမမွာေတာ့ client ကလည္း personal feeling ကိုပဲအေၿခၿပဳၿပီၤးအလုပ္အပ္တာပါ။ အနည္းဆံုး ေသခ်ာလုပ္ေပးမယ္လို ့ ေမ်ွာ္လင့္မွာပဲ။ မိတ္ေဆြဖြဲ ့ပါ။ ဆိုက္ကားဆရာေတြကိုေၿပာတာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ကိုအလုပ္ေပးနိင္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲကကိုေၿပာတာ။

ေအာက္ပါအခ်က္ေတြမၿပည့္စံုဘူးဆိုရင္ အသက္ၾကီးၿပီးေသသြားတာပဲရွိမယ္။ ၀န္ထမ္းဘ၀မွာပဲ ဒစ္လည္ေနမွာပဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ၃၀ မွာ management level ေရာက္ေအာက္လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။

- အသစ္အသစ္ေတြမေလ့လာဘူး
- လိုအပ္တဲ့မိတ္ေဆြမဖဲြ ့ဘူး
- ကိုယ္နဲ ့ဆိုင္တဲ့အသိုင္းအ၀န္းမွာမေနဘူး။
- လတ္တေလာပိုက္ဆံပဲလိုခ်င္တယ္ ဘယ္အခ်ိန္ဘာၿဖစ္ရမလဲဆိုတဲ့ goal မရွိဘူး
- မၾကိဳးစားဘူး ၊ ၾကိဳးစားတယ္ အၿမင္ရွိေအာင္မေလ့လာဘူး။
- အိမ္မက္မမက္ဘူး ။ ပိုက္ဆံလည္းေပးရတာမဟုတ္ဘူး အိမ္မက္ၾကီးၾကီးမက္စမ္းပါ။
- complain အရင္ဆံုးတက္တယ္။
- ေခါင္းမာတယ္။ မေက်နပ္ရင္ ဖ်င္ခ်သြား မညင္းနဲ ့ဆိုတဲ့သူေတြ
- တပည့္မေမြးဘူး မသင္ေပးဘူး အနစ္နာမခံဘူး ကိုယ္ပဲနာမည္ခံခ်င္တယ္။

ေနာင္ဆယ္နစ္ ဘာမွမၿဖစ္ဘူး ။ မေမွ်ာ္လင့္နဲ ့။

ၿပီးခဲ့တဲ့ နစ္ေတြမွာ ေၿပာင္းလဲခဲ့တာေတြ အေၾကာင္းေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။

တခုကေတာ့ technology တစ္ခုနဲ ့ရပ္တည္တာေတြ ရပ္ပစ္လိုက္တာပါပဲ ။ ဥပမာ .net , php , android , iOS ဆိုေတာထက္ ဘယ္အရာကို ဘာနဲ ့ အသက္သာဆံုး အက်ိဳးရွိဆံုးလဲ။ ၿဖစ္နိင္ရင္ ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ရပဲ သို ့ effort နည္းနည္းနဲ ့ ၿပီးသြားတာမ်ိဳ းပါ။

ပရိုတစ္ေယာက္အေနနဲ ့ ရပ္တည္တာကို လံုး၀ကိုရပ္ပစ္လိုက္တာပါ။ အရင္တုနု္းကေတာ့ ကံေကာင္းရင္ ၿမိဳးၿမိဳးၿမက္ၿမက္ရမယ္။ သို ့ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေလာက္တယ္ဆိုတာမရွိပါဘူး။

ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့

စာဖတ္ဖိ ု့ အလုပ္မလုပ္ရတဲ့လေတြရွိမယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိမယ္ ဥပမာ ကား , ဖုန္း , ကြန္ၿပဴတာေတြပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ ၿဖည့္လိုလည္းမဆံုးပါဘူး။ စာသင္ရင္ ပိုက္ဆံရမယ္ သို ့ေပမယ့္ စာသင္တဲ့အတြက္ လူမူေရးေတြ ပ်က္သြားသလို အခိ်န္လည္းအရမ္းကို ကုန္ပါတယ္။ အသစ္လည္း ေလ့လာဖို ့ အခ်ိန္မေလာက္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ သခ်ၤာတြက္ၾကည့္တယ္။ တလ ၁၀ သိန္းစုရင္ေတာင္ ၿခံနဲ ့အိမ္တလံုးအတြက္ အနစ္ ၁၀၀ စုရပါလိမ့္မယ္။ အလုပ္သေဘာအရလည္း မသံုးရင္ ဘာမွကိုၿဖစ္မလာတာပါ။

အမိုက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တာကေတာ့ ကိုယ္ရဲ့နာမည္ကို ေဖ်ာက္ပလိုက္ၿပီး Organization နာမည္ကို ေရွ့တင္လိုက္တာပါ။ ပထမ နနစ္မွာေတာ့ အရမ္းကို ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္။ ကုမၸဏီက ေထာင္ခါစ ဘယ္သူမွလည္းမသိသလို အရင္တုန္းက ကိုယ့္နာမည္နဲ ့ ၀င္သမ်ွ အားလံုးရပ္ကုန္ပါတယ္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာရင္ ကိုယ့္ရဲ့ Vision ကို ကိုယ္တပည့္အရင္းေတြေတာင္ မယံုပါဘူး။ ထြက္ကုန္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးၿဖစ္သလို ၀င္ေငြမရွိတဲ့လေတြမွာ သိပ္ကို ခက္ခဲပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လုပ္ငန္း ဘာလုပ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ေၿပာဆိုၿခင္းလည္း မၿပဳပါဘူး ။ ေအာင္ၿမင္တယ္ေၿပာရမလားပဲ ေနာက္ပိုင္းလူေတြဆို ဘယ္သူဆိုတာ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။

ကိုယ္ကို သိေကာင္းသိမယ္ ။ လုပ္ငန္းနာမည္ကို ၾကားဖူးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရင္းနီးတဲ့ သူကလဲြရင္ ဘယ္သူမွ မတဲြမိတာလည္း သိပ္ကို ေကာင္းပါတယ္။ လူေတြကို သိေစခ်င္တာေပးသိၿပီး မသိေစခ်င္တာ မသိရင္ သိပ္ကို အႏၱာရယ္ကင္းပါတယ္။

risk မ်ားေပမယ့္ လုပ္ခဲ့လိုအက်ိဳးခံစားရတာ ေနာက္တခုကလည္း လုပ္ငန္းကို ကိုယ့္မရွိလည္း run ေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့တာလည္းပါပါလိမ့္မယ္။ တပည့္ေမြးရတာ သိပ္ကို ေၾကာက္ရပါတယ္။ အထူးသၿဖင့္ Service Industry မွာပါ။ ေသခ်ာ train ေပးထားတဲ့ staff တေယာက္ဟာ connection အားလံုးကို ယူသြားနိင္ပါတယ္။ သို ့ေပမယ့္ ဘာမွၿဖစ္မလာတာထက္စာရင္ ရွိေနတုန္းအေကာင္းဆံုးသံုးမယ္ ၊ ေပးလိုက္မယ္လို ့ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့တာလည္းပါမယ္ထင္ပါတယ္။

အခုေအာင္ၿမင္လို ့ေၿပာတာလည္းမဟုတ္ပါ။ ကားတစီးကေန နစ္စီး ၊ သံုးစီးလိုခ်င္သလို တိုက္ခန္း တစ္ခု ၊ နစ္ခုကေန သံုးေလးခု လိုခ်င္တာပါပဲ။ အေၾကြးဆိုတာလည္း ပိုပိုတင္လာသလို ့ လုပ္ငန္းဆိုတာလည္း ပိုၿပီးလည္လာတာပါပဲ ။ ကံေကာင္းတာရွိသလို ကံဆိုးတာလည္း အမ်ားၾကီးပါပဲ ။

ကြ်န္ေတာ္နွင့္ HR

+++++++++++++++++++++++++++

လူနည္းနည္းမ်ားလာတာ့ အဓိက ၿပႆနာက HR ၿဖစ္လာပါတယ္။ လိုတာေတာ့ finance လည္းလိုတာပါ။ 

- ၀န္ထမ္းေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ရေစဖို ့
- ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ရွိေစဖို ့
- ေဘာနက္စ္ကိုလည္း သတ္မွတ္ဖို ့
- ၀င္ေငြကိုလည္း မ်ားေအာင္ခ်န္ဖို ့
- ဆုေပး ဒဏ္ေပးစနစ္က်င့္သံုးဖို ့

အေရးၾကီးလာပါတယ္။ ပိုက္ဆံပိုေပးရင္ motivation တတ္တယ္ဆိုတာကလည္း အၿမဲေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ လူတိုင္းကလည္း unlimted cash နဲ ့ run ေနတာမွ မဟုတ္တာ။

အရင္တုန္းကေတာ့ ကိုယ့္တပည့္အရင္း ေလးငါးေယာက္နဲ ့ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ ၿပႆနာမရွိခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း လြတ္လပ္တာၾက္ိဳက္ပါတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့အခ်ိန္လာ အလုပ္ၿပီးရင္ ၿပီးေကာ ေၿပာလို ့အဆင္ေၿပပါတယ္။

အမ်ားနဲ ့ၿဖစ္လာေတာ့ တခ်ိဳ ့ ကိစၥေတြမွာ communication လဲြတာေတြ ၿဖစ္လာပါတယ္။ အခ်ိန္နဲ ့ အုပ္စုနဲ ့ လုပ္ရတဲ့ ကိစၥေတြမွာ လူစံုဖို ့လိုလာပါတယ္။ လူမစံုေတာ့ ၿပန္ၿပန္ရွင္းေနရတာနဲ ့ သိပ္ကို ခက္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒဏ္ေပးတဲ့စနစ္ကို လံုး၀ကို မၾကိဳက္ပါဘူး ။ သို ့ေပမယ့္ ပံုမွန္လုပ္တဲ့သူအတြက္လည္း မ်ွတဖို ့လည္း လိုအပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ 

ေနာက္တခုက တက္လမ္းေတာ့ ေပးထားမွ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္လုပ္ၿပီးရင္ ဘာၿဖစ္မယ္ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ၿပီး သိဖို ့လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။ ခြင့္ သတ္မွတ္ေပးရမယ္ ၊ ဆုေၾကးေပးရမယ္။
ကိုယ္အတြက္လည္း က်န္ေအာင္လုပ္ရမယ္ ။ အဲတာမွ ေရရွည္ရပ္တည္နိင္မွာကိုး။ 

အၾကံေပးလိုတာကေတာ့ အုိင္တီသမားေတြ အေနနဲ ့တခ်ိန္ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ၾကရင္။ HR, Accountion/Finace ကို လည္း တီးမိေခါက္မိဖို ့လို ပါလိမ့္မယ္။ 

လိုအပ္ခ်က္ေတြကေတာ့ တေန ့တၿခား ပိုပိုမ်ားလာေလပါပဲ။ HR ကေတာ့ မကြ်မ္းက်င္တဲ့အတြက္ ပညာရွင္ပဲ အနည္းဆံုး အခ်ိန္ပိုင္း ေခၚလိုက္တာ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ 

လူရယ္လို ့ၿဖစ္လာမွေတာ့ မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။

special thanks to Ko Jack Chen

လိပ္ကြ်န္း လူသတ္မူနွင့္ ပါတ္သက္၍

ထိုင္းကိုသာ တတ္သိမ္းမယ္ေၿပာတာ ထိုင္းက ၿမန္မာၿပည္ေစ်းကြက္ကို သိမ္းၿပီးၿပီ

- သြားတိုက္ေဆး
- အားၿပည့္အခ်ိဳရည္
- ဆပ္ၿပာ
- ကေလးစားတဲ့မုန္ ့
- ထိုင္းမွာေအာက္ေၿခအလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ လူသန္းေက်ာ္
- ေဆးကုတာပါ ထည့္တြက္လို ့လည္းရမယ္ထင္ပါတယ္။

ၿမန္မာကေလး နွစ္ေယာက္ကိစၥရဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက တိုင္းၿပည္က စီးပြားေရး၊ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အေရး စတာေတြအားနည္းလို ့အလုပ္အၿပင္ထြက္လို ့ၿဖစ္တာလည္းသိေစခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး မ်ိဳးခ်စ္စိတ္က ၿမန္မာၿပည္သားမွာတင္ ရွိတာလည္းမဟုတ္တာကို သိေစခ်င္ပါတယ္။ 

တိုင္းၿပည္က ဒီမိုကေရစီရေသးတယ္လို ့ကို မဆိုနိင္ေသးပါ။ စစ္ၿဖစ္ရင္ မိဘမဲ့ကေလးေတြ ၊ ေရာဂၚေတြ ၊ ေနာက္ဆက္တဲြ ၿပႆနာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္။

ထိုင္းနိင္ငံသားအမ်ားစု ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွက္ေနတဲ့ ပံုစံပါပဲ။ ဆဲတာလည္းမေတြ ့မိသလို သူတို ့ကိုယ္တိုင္ကလည္း မတရားခံရတဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ဖက္က ကာကြယ္ေၿပာေနတာကိုလည္း ေတြ ့ရမွာပါ။

ၿမန္မာေတြက ထိုင္းေတြကို ငယ္နိင္လို ့ထင္ၾကသလို ၊ ထိုင္းေတြကလည္း ၿမန္မာေတြက ေအာက္ေၿခအလုပ္သမား နိမ့္က်တဲ့ လူမ်ိဳးေတြအၿဖစ္ထင္ၾကပါတယ္။

Diplomatic နည္းလမ္းနဲ ့ေၿဖရွင္းရမယ့္ကိစၥပါ။ တိုင္းၿပည္က ပညာေရး ၊ စီးပြားေရးေနာက္က်ေနတာကို ရွင္းနိင္ရင္ ေနာင္လိပ္ကြ်န္းၿပႆနာကို ကာကြယ္နိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီမိုကေရစီရတယ္လို ့ေၿပာမရေသးပါဘူး ေခ်ာက္ထဲကို အြန္လိုင္းက အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္တြန္းခ်ေနၾကတာ ၿမင္မေကာင္းဘူး 

တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ Financial Education
-------------------------------------------------------------------
ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ Financial Education တတ္ဖို ့လိုပါလိမ့္မယ္။ အဲတာက ေက်ာင္းမွာ သင္မေပးပါဘူး ။ ေက်ာင္းေတြက အလုပ္သမားေကာင္းေတြကို ပဲေလ့က်င့္ေပးတာမ်ားပါတယ္။ အခုေတာ့ တခ်ို ့ course ေတြမွာ ထည့္သြင္းလာတာကို ေတြ ့ေနရပါၿပီ။

သူေဌးေတြက Product/Service ကိုေရာင္းပါတယ္။အလုပ္သမားေတြက ကြ်မ္းက်င္မူရယ္ ၊ အခ်ိန္ရယ္ကို ေရာင္းပါတယ္။

ေမာင္ေမာင္က Senior Manager တလ ၁၀သိန္းရတယ္ ။ သူရဲ့ Source of Income က လုပ္ငန္းဆီကပါ။ လုပ္ငန္းရွင္ ဦးၿမက သူ ့ရဲ့ Product ကို ေရာင္းပါတယ္။ ဥပမာ ဆီးထုပ္ တထုပ္ကို ၁၀၀ နဲ ့ေရာင္းရင္ ၁၀က်ပ္ ၿမတ္ဆိုပါဆို ့။

ေမာင္ေမာင္ရဲ့ ၀င္ေငြရတဲ့ ေနရာက တခုပဲရွိပါတယ္။ ဦးၿမကေတာ့ သူ ့ရဲ့ စားသံုးသူအရည္အတြက္အလုိက္ရပါတယ္။

လူ ၁၀၀ x အၿမတ္ ၁၀ က်ပ္ = ၁ေထာင္ရပါမယ္။
လူ တစ္ေထာင္ = တေသာင္းက်ပ္
လူ တစ္ေသာင္း = တသိန္းက်ပ္
လူတသိန္း = ဆယ္သိန္းက်ပ္ ရပါလိမ့္မယ္။

ၿမန္မာၿပည္မွာ ဆီးထုပ္စားတဲ့လူ သန္းခ်ီရွိပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ထဲ့က လူတသိန္း ၀ယ္စားရင္ ဦးၿမ တေန ့ကို ဆယ္သိန္းရပါလ္ိမ့္မယ္။ ဦးၿမရဲ့ ၀င္ေငြက အတိအက်မရွိပါဘူး။ ဘယ္လို ့လည္းဆိုေတာ့ ဘယ္နွစ္ေယာက္စားမယ္ ေၿပာလို ့မရလို ့ပါ။ ေမာင္ေမာင္ရဲ့ ၀င္ေငြက အတိအက်လကုန္ရင္ရပါလိမ့္မယ္။ေမာင္ေမာင္ရဲ့ လစာတိုးမူက ရာထူး ၊ ေဘာနက္စ္ေပၚမူတည္ၿပီ။ ဦးၿမက စားသံုးသူေပၚမူတည္ပါတယ္။

ေမာင္ေမာင္က လစာပိုေပးတဲ့ေနရာကို သြားလို ့ရပါတယ္။ ဦးၿမအဖိုမွာေတာ့မလြယ္ပါ။ ဦးၿမမွာ အားသာခ်က္ေတြရွိပါတယ္ သူကေတာ့ ကန္ ့သတ္မထားတဲ့ စားသံုးသူအေရအတြက္ပါ။ 

ဦးၿမမွာ ကုန္က်စရာေတြလည္းရွိပါတယ္။

-လစာေပးရတာ
-ၿဖန္ ့ခ်ီမူ
-ထုပ္ပိုးမူ
-အခြန္
-လက္လီသမားအတြက္ အၿမတ္ခ်န္ၿခင္းအစရွိတာေတြပါ။

ဦးၿမရဲံ ၿပႆနာေတြကေတာ့

-ကုန္ၾကမ္းရနိင္မူ
-ကြ်မ္းက်င္အလုပ္သမားရွားပါမူ
-မားကတ္တင္း
-HR စတာေတြၿဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေၿပာတဲ့ taxi ေမာင္းတဲ့သူက ဘဲြ ့ရထက္ပိုရတဲ့ ၿပႆနာကို စဥ္းစားမိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘဲြ ့ရက ၀င္ေငြ ေပးမယ့္သူ တေယာက္ရွိၿပီး တိုင္းၿပည္ အေၿခအေန နဲ ့ ပါတ္သက္ပါတယ္။ Taxi ဆရာကေတာ့ ေမာင္းနိင္သေလာက္ရပါလိမ့္မယ္။ Taxi ဆရာမွာ ကန္ ့သတ္ခ်က္ေတာ့ရွိပါတယ္။ အခ်ိန္နဲ ့ လုပ္နိင္တဲ့ ablility ပါ။ ေမာင္ေမာင္မွာလည္းရွိပါတယ္။

ဦးၿမမွာေတာ့ management သာၿဖစ္တဲ့အတြက္ လူလိုရင္ ငွားလို ့ရၿပီး ၊ ပစြည္းလည္းေကာင္း ၊မားကတ္တင္းေကာင္း ၊ ေစ်းကြက္ demand လည္းရွိရင္ တတ္သြားပါလိမ့္မယ္။ လက္လုပ္လက္စားဘ၀နဲ ့ေတာ့ ခ်မ္းသာဖို ့မလြယ္ပါ။ financial education ကို နားလည္ဖို ့လိုပါလိမ့္မယ္။ လူတိုင္းက ၁၀၀ က်ပ္ေပးဖို ့ လြယ္ကူၿပီး ၁၀သိန္းက်ပ္ကေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကပဲ ေပးနိင္ပါလိမ့္မယ္။ လူတိုင္းကိုေရာင္းလို ့ရေပမယ္။ အလုပ္ကေတာ့ တခုထပ္ပိုၿပီးလုပ္ကိုင္လို ့မရပါ။ 

အဲတာေၾကာင့္ နိင္ငံၿခားမွာ အလုပ္အၾကာၾကီးလုပ္သူေတြက ခ်မ္းသာတာထက္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းရွင္က ခ်မ္းသာဖို ့အခြင့္အလမ္းရွိပါတယ္။

လုပ္ငန္းတခုေအာင္ၿမင္ဖုိ့ ကေတာ့ ၁၀% သာ ရွိၿပီး ၊ အလုပ္ရဖို ့ကေတာ့ ၉၀% ရွိပါလိမ့္မယ္။